Autyzm
Czym jest autyzm? Termin wprowadzony przez Eugena Bleulera (1857-1939) na określenie osób, które odwracają się od świata zewnętrznego i pozostają we własnym świecie wewnętrznym, w którym utraciły zainteresowanie rzeczywistością, rzeczami czy osobami z zewnątrz. Autyzm jest określeniem ogólnym, kiedy dotyczy dzieci, mówi się o autyzmie dziecięcym. W znaczeniu ogólnym, autyzm charakteryzuje się brakiem komunikacji ze światem zewnętrznym, zamknięciem się w swoim wewnętrznym, autocentrycznym i zdominowanym przez własne ja świecie. Myśl autystyczna żywi się przede wszystkim materiałem pochodzącym od chorego, np. snami na jawie, fantazjami, majaczeniami i halucynacjami. Jeśli rzeczywistość dostarcza materiału, to chory nie jest tego świadomy i konotuje go jako własny. Autyzmem nazywane są również zmiany osobowości występujące u niektórych pacjentów schizofrenicznych, charakteryzujące się zamknięciem w sobie. Częściej autyzmem okeśla się zmiany osobowości pojawiające się w ciągu 2 pierwszych lat życia, u 4-5 dzieci na 10000 w stosunku chłopcy-dziewczynki 4:1.
Występowanie autyzmu: Zachorowalność na autyzm zmienia się zasadniczo w zależności od państwa, od ok. 2 na 10000 w Niemczech do 16 na 10000 w Japonii. Różnice w częstości zachorowań mogą wynikać z odmiennych kryteriów diagnostycznych, czynników genetycznych i/lub wpływów środowiskowych. Przez lata sądzono błędnie, że autyzm może być spowodowany niewłaściwym wychowaniem lub zaburzonym kontaktem z matką. Najnowsze badania udowodniły istotne zmiany w pracy mózgu u osób autystycznych, które bardzo rzadko są widoczne w badaniu makroskopowym (tzn. na poziomie anatomii mózgu), ale prawie zawsze są obecne na poziomie metabolizmu mózgu.
Postacie autyzmu: Badania wykonane za pomocą PET (pozytonowa tomografia emisyjna) i innych technik neuroobrazowania wykazały odchylenia od normy zarówno w poważnych (tzn. takich, które ograniczają normalny rozwój poznawczy i kontakty międzyludzkie), jak i w tzw. lżejszych formach (m.in. zespół Aspergera), które pozwalają chorym na osiągnięcie normalnego lub prawie normalnego poziomu poznania i samodzielnego życia mimo obecności odchyleń w kontaktach międzyludzkich. Wyróżnia się autyzm dziecięcy, niemożliwy do sklasyfikowania razem z objawami schizofrenii, ponieważ schizofrenik w pewnym momencie przestaje interesować się światem, dziecko autystyczne nigdy nie zaczyna się nim interesować.
